Zamek Berg Colmar Luksemburg www.szlakiempodrozy.pl

Zamek Colmar-Berg Luksemburg

Luksemburg nie stanowi pierwszego wyboru dla turystów pragnących odkrywać Europę. Przez to też niewiele osób rozpływa się w zachwytach nad zamkiem Berg. Czy słusznie? Zwany tu i ówdzie także Colmar-Berg, przez fakt umiejscowienia w owej miejscowości, swe korzenie ma przecież w XV w.

No tak, tylko co z tego, skoro wszystko co istotne związane jest tu z rokiem 1845 r.? Szukający siedziby z prawidłowego zdarzania luksemburscy książęta,łakomym kąskiem zerknęli na włości należące rodziny Pasquier.

Okazały gmach, jak żaden inny nadawał się rezydencję godną księcia Wielkiego Księcia Luksemburga, a zarazem króla Niderlandów Wilhema II. Wreszcie w 1890, po ogłoszeniu nowej konstytucji i prawnym uniezależnieniu się państewka, zamek stał się de facto wyłączną siedzibą monarchy mikro-państewka. Rozdział posiadłości króla i Wielkiego Księcia Luksemburga., został ostatecznie przypieczętowany.

Wszystko przeprowadzono oczywiście zgognie z protokołem Królowa Holandii Wilhelmina, de facto. sprzedała zamek swemu kuzynowi, wówczas już wielkiemu księciu Luksemburga – Adolfowi.

Wkrótce komnaty zamku zajął następca księcia Wilhelma, który poślubił w 1893 r. Marie-Anne de Bragance. A , że owocem małżeństwa było sześć córek, większa przestrzeń była na wagę złota. Co ciekawe, aż czego pięć z nich urodziło się właśnie na zamku w Berg.

W 1906 r. władający już państwem jako Wilhelm IV postanowił jednak zburzyć stary zamek. Tak wolna połać terenu posłużyła wzniesieniu nowych murów. Ich projektanci Maxa Ostenrieder i Pierre’a Funck-Eydtz zadowoleniem patrzyli. jak po niespełna roku ruszają prace. Wreszcie nadszedł wielki dzień. Był 9 września 1911 r., kiedy imponujący gmach oddano we władanie rodziny książęcej. Ale Wilhelm nie nacieszył się nim długo; zmarł bowiem w lutym 1912.

Zamek Berg Colmar Luksemburg www.szlakiempodrozy.plźródło: Wikipedia

Naziści na zamku Colmar-Berg

Ale nadeszły lata 30. XX. Od zaczął wiatr wielkich zmian. Szalejący kryzys gospodarczy sprawił, że nad rodziną zebrały się czarne chmury. Skala piętrzących się problemów załamała nawet, wydawało się majętne rody. Nie mogąc dać sobie rady utrzymaniem posiadłości księżna Charlotta zwróciła się do rządu Luksemburga o przejęcie zamku i jednoczesne przekazanie włości do użytkowania jej rodowi. Tak, w 1934 r. z kasy państwa wyłożono potrzebna kwotę, a państwo udostępniło go rządzącym.

Nakręcająca się spirala globalnego konfliktu została zwolniona. Okres II wojny światowej sprawił, że na zamku rozpanoszyła się wierchuszka III Rzeszy. Jak to w takich sytuacjach bywało, cenne działa sztuki i elegancie meble, wraz z opuszczeniem gmachu przez nazistów, przepadły. Co więcej Niemcy znacznie przebudowali zamek, urządzając w nim centrum mające „reedukować” miejscowe dziewczęta.

Opuszczający te ziemie wojska III Rzeszy pozostawili po sobie zmieszczone wnętrza. O żadnym zamieszkaniu na zamku nie można było myśleć. Kosztowna odbudowa przeciągała się latami. W rezultacie rodzina Wielkiego Księcia, w osobie księcia Jeana sprowadziła się tu z powrotem dopiero w 1964 r.

Dziś zamek Berg pełni rolę jednej z dwóch siedzib książęcych, co podkreśla stosowny zapis Konstytucji Luksemburga. Co oczywiste skutkuje to tym, że nie tylko wyłączny z możliwości zwiedzania, ale i pilnie strzeżony.

Zajrzyj na hamletowski zamek Kronborg.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *