Szanghaj www.szlakiempodrozy.pl

Szanghaj cz. I

Druga strona rzeki

Przejście mostem Waibaidu ani na moment nie pozwala się „wyłączyć”. Szanghaj już taki jest. Niemal nie ma tu wolnych przestrzeni. A;;propos nich to taj ogólnie metropolia zajmuje 6341 km². Zważywszy, że w 2019 r, mieszkało tu 24,28 mln w 2019 r., gęstość zaludnienia aż: 3800/km²!

Wpatrując się w protestancki kościół św. Trójcy z l. 60 XIX w. warto wspomnieć napływających imigrantów. To oni go zbudowali, choć wówczas, gdy w 1869 r. stanął otworem, nikt jeszcze nie myślał o wieży. 50 m konstrukcję dobudowano dopiero po 24 latach. W oknach, co nie dziwi, widać witraże. W 1914 r. w kościele po praz pierwszy rozległ się dźwięk efektownych organów z 2,5 piszczałek. Przez osiem dekad na nabożeństwa chodzili tu anglikanie. Co więcej w 1928 r. przy szkole otwarto chłopięcą szkołę.

Ale władze Chin po tym jak w l. 50 XX w. ogłoszono powstanie ChRL przejęły gmach, organizując tu siedzibę policji. Wnętrze zniszczono, witraże poszły w drobny mak, organy porąbano. Potem wnętrza przeczono pod teatr i salę. W 2005 r. obiekt znów przekazano protestantom.

Kościół św. Trójcy w Szanghaju www.szlakiempodrozy.plKościół św. Trójcy w Szanghaju; źródło: Flickr

Spacer do ogrodu Yuyuan pamiętającego okres rządów dynastii Ming w XVI w. pozwala odpocząć i zachłysnąć się spokojna atmosferą. Był 1559 r. gdy gubernator prowincji Syczuan nazwiskiem Yunduan postanowił stworzyć zielony zakątek. O ile pod innymi szerokościami geograficznymi tworzono je zwykle bezinteresownie, ot tak dla ludzi ten tu miał cieszyć oko ojca zarządcy regionu.

Urządzony z rozmachem zieleniec w trakcie kolejnych latach utracił swa magię. Nie obchodząca się z nim łagodnie przeszłość odniemczała na nim trwałe piętno. Wreszcie w 1956 r. zabrano się za przywrócenie mu świetności. Pięcioletnie prace pozwoliły na nowo zaadoptować 2 ha terenu.

Dziś w ciszy,w trakcie spaceru po licznych mostkach cieszyć się można przyrodą: pagórkami, stawami oraz orientalnymi dodatkami w postaci wizerunków smoków. Miejscowe pawilony nadają mu orientalnego stylu. Ale nie tylko dla nich przybywają tu miejscowi. Oto bowiem najbardziej rozpowszechnionym okazem kompleksu jest 5 t kamień, który wydobyto ponoć z głębin Tai Hu. Do dziś usłyszeć można historię jakoby swego czasu było osobistą własnościowa cesarza Song Huizonga. Ile w tym prawdy, nie wiadomo. Obok parku zobaczyć można kramy z tradycyjnym rękodziełem. Co więcej relaks umilić sobie można pyszną herbatą, serwowana w najstarszej herbaciarni w Szanghaju – Huxinting Chashi! A i o pamiątki tu łatwo; w pobliżu działa bazar z wachlarzami i innymi tradycyjnymi suwenirami.

Ogród Yu Szanghaj www.szlakiempodrozy.plOgród Yu Szanghaj; źródło: Flickr

Tyle już tu było o tym, jakim to Szanghaj był gospodarczym hegemonem. Jak się okazuje, nie tylko gospodarczy. Tutaj od lat wszystko musiało być: „naj”. Ujawniło się to także na polu historycznym – Komunistyczna Partia Chin właśnie tu rozpoczęła swoją działalność. Pierwszy zjazd partii odbył się w Zhonggong Yidahuizhi 1 lipca 1921, co dziś podkreślają… woskowe figury „trzynastu wybranych” – założycieli ugrupowania wypełniając muzeum.

Widzieliście kiedyś coś, co zaczęto stawiać w XIII w? Nie? No dobrze, tutaj też nie zoczycie, ale przyjemniej możecie sobie wyobrazić jak to było. Świątynia Konfucjańska przy Wenmiao Road, w dzielnicy Huangpu powstała, gdy krajem rządziła dynasta Yuan, czyli między 1271 a 1368 r. Ale na przestrzeni następnych wieków zmieniała swe oblicze. W 1851 r. zjawili się tu ludzie należący do Towarzystwa Małych Mieczów, mających tu przez cztery lata swa siedzibę. Jako, że ucierpiała podczas bitew władze. postanowiły ja obudować w innej lokalizacji. Tyle, że podczas słynnej rewolucji kulturalnej ponownie ucierpiała. W 1995 r. zapadłą decyzja o odbudowie. Dziś jest wielkim targiem książek w mieście.

Stare Miasto położone jest we wschodniej części miasta niedaleko rzeki Huangpu. A Świątynia Bóstw Opiekuńczych Miasta (Chenghuang Temple) jest centralną budowlą w tym rejonie. Zresztą to nie wszystko. To jeden z najważniejszych obiektów w mieście! A wszytko dlatego, że poświęcona jest dwóm bóstwom, opiekującym się miastem: Qin Yubo, czyli XIV ocznemu i gen Huo Guangowi. Pierwotnie zbudowano ja w pierwszym ćwierćwieczu XV w., ale to co widać dziś nie ma z tym nic wspólnego. W 1926 r. zbudowno tu kilka pawilonów.

Świątynia Bóstw Opiekuńczych Miasta Szanghaj www.szlakiempodrozy.plŚwiątynia Bóstw Opiekuńczych Miasta Szanghaj; źródło: Flickr

Muzeum Poczty Szanghaj www.szlakiempodrozy.plMuzeum Poczty Szanghaj; źródło: Flickr

Park Huangpu, po którym niespiesznie przechadzać lubią się zarówno miejscowi jak i rzesze turystów. Dlaczego niespiesznie? Niestety park nie jest wielką oaza spokoju, ot kilka drzew. Tuż przy moście, prowadzącym do parku wstąpić można do Muzeum Poczty. Budynek instytucji, na 395 Tiandong Road zbudowano w 1924 r. Przejawem wagi instytucji pocztowej jest fasada jej siedziby upstrzona kolumnami korynckimi. Orz barokową wieżą zegarową. Co ciekawe jej boki wprost nawiązują go greckiej tradycji, zwracając uwagę posągami: Hermesa, Erosa i Afrodyty.

Szanghaj zbudowany na bagnistym terenie z osuwa się w tempie 1,5 cm rocznie; miasto wniesione na bagnach.”

Nanjing Lu – najważniejsza ulica Szanghaju

Potężny ścisk, ludzie spieszący do sklepów, centrów handlowych i wystawnych. Robiący zakupy w najdroższych sklepach odzieżowych. I nie tylko, wszak jest ich tu jakieś… 600 sklepów. Oto główna ulicą Szanghaju – Nanjing Lu (Nanjing Road). Oczyma wyobraźni zatopić się tu można w czasach pierwszej połowy XIX w., kiedy to w 1845 r. połączyła He’nan Road i Bund sukcesywnie przedłużana. Wreszcie w 1862 r. otrzymała nowa nazwę; ul. Nankińską, jak ją odtąd znano, w początkach XX w. zaczęły zapełniać gustowne domy handlowe.

Niezwykłe, a zarazem tragiczne wydarzenie pamiętane jest tu jednak do dziś. Był 23 sierpnia 1937 r., kiedy to w celu zmniejszenia obciążenia, w pogoni za japońskim wrogiem pilot chińskiego samolotu przypadkowo, zrzucił na dół bombę. Pech chciał, że trafił właśnie w sam rdzeń ulicy zbijając ponad 612 osób i raniąc 482.

Nanjing Lu Szanghaj www.szlakiempodrozy.pl

Nanjing Lu; źródło: Flickr

Jeśli ktoś koniecznie pragnie odwiedzić klasyczny park to musi udać się do Parku Ludowego (People’s Park). Do połowy lat 50. XX wieku ludzie przychodzili tu pooglądać wyścigi konne. Dziś to idealne miejsce, by zaczerpnąć oddech. Ponadto, jak wszystko w Chichach także i park pachnie historią. Na jego terenie pochowano Lu Xuna – szanowanego pisarza, który mieszkał i tworzył w mieście w latach 30. XX wieku. Jest ładna fontanna., oraz multum ciekawych miejsc.

Choćby Muzeum Szanghajskie, w efektownym, nowoczesny, stylu, na Placu Ludowym. Założone już w 1952 r. wypełniły dość niezwykłe przedmioty. Wśród 120 tyś egzemplarzy znalazły się cenne pozostałości, w tym: rzeźby, przedmiotu z brązu, chińskiej ceramiki, jadeitu, obrazy i monety, oraz misternie wykonywane kaligrafie i pieczęcie raz melbie z czasów dystonii Ming. Ale początkowo wystawa składała się z przedmiotów, jakie zgromadziła Komunistyczna 3. Armia Polową, prowadzać działania wojenny w ramach konfliktu domowego. Ówczesne konfiskaty i znaleziska postawiono przewieść do Szanghaju uzupełniając je z czasem o przedmioty skupowane przez rząd od prywatnych kolekcjonerów, przy czym określenie „skupowe” jest tu raczej umowne…

Muzeum Szanghajskie www.szlakiempodrozy.plMuzeum Szanghajskie; źródło: Flickr

Wiecie, że tu gdzie dziś rozpościera się Plac Ludowy swego czasu słychać było galop i rżenie koni? Tutejszy tor wyścigowy ściągał uwagę zamożnych mieszkańców miasta, jeszcze prze II wojną światową Szanghajski Klub wyścigowy nie mógł sobie jednak poradzić w nowej powojennej rzeczywistości a że władze gardziły przejawem takiej rozrywki miejsce postanowiono przeobrazić w wielki plac.

Na Placu Ludowym trzeba uważać, żeby nie wpaść w sidła miłości. Kursują po nim bowiem matki z fotografiami swych dzieci, które nijak nie potrafią znaleźć partnera…”

Że Chińczycy mają rozmach, wiadomo nie od dziś. Dowodem, że i Szanghaj się temu nie oparł jest tutejszy Teatr Wielki. Otwarty w 1998 r. stał się miejsce wystawania spektakli, oper i koncertów symfonicznych, a nawet musicali. Imponujący gmach zajmuje aż 10 pięter, z czego dwa znajdują się w podzianiach. Największa z sal wygląda też najbardziej pastiszowo. Nie dziwota, że ozdobiona ją elegancką czerwienią z domieszką złota. Urządzono tu 1631 miejsc dla publiczności, tak to urządzając, że z każde miejsce przystosowano do jak najlepszego odbioru widowiska. Mniejsza sala wypełniona może być 575 osobami.

Szanghajski Teatr Wielki www.szlakiempodrozy.plSzanghajski Teatr Wielki; źródło: Flickr

Shanghai Bowuguan. Krótko mówiąc, takie muzeum miasta… Nie dziwota, ze wystawy dotyczą różnych form sztuki. Są więc obrazy, rzeźby, ale też eksponaty z brązu, których kolekcja jest najbogatsza na świecie. Dużym zainteresowaniem cieszą się też zabytki kaligrafii, meble z dynastii Ming i Qing.

CDN…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *